Subjectief geheugen

Ons brein is een machtig mooi medium. Het stuurt ons lijf aan, laat ons emoties voelen en herinnert dingen. Ons brein is het orgaan waarvan lang gedacht werd dat het objectief was. We zien wat we zien, en ruiken wat we ruiken. Als we dat beeld of die geur opslaan is het een objectieve herinnering toch? "mijn moeder droeg altijd bloemetjesjurken" Weet je het zeker?

 

Uiteindelijk zijn alle signalen die we binnenkrijgen een prikkel die verwerkt wordt. Hier komen honderden verschillende chemische processen aan te pas. Een korte uitleg hoe het ongeveer werkt daar in die bovenkamer. 


Onze hersenen zijn opgebouwd uit ongeveer 100 miljard neuronen (zenuwcellen). De neuronen staan met elkaar in verbinding. Iedere neuron kan met ongeveer 5.000 andere neuronen verbinding maken. De verbindingen worden gelegd via de uitlopers van de neuronen, de dendrieten. Niet het aantal neuronen bepaald ons denkvermogen, maar meer het aantal dendrieten. De informatie die we via onze zintuigen ontvangen wordt verwerkt via het kort sensorische geheugen (gevoel/zintuigen) en het korte termijn geheugen en wordt daar van overbodige informatie ontdaan.

Vervolgens gaat deze gefilterde informatie naar het lange termijn geheugen. Met de opgeslagen informatie kunnen wij oneindig veel voorstellingen maken. Het toepassen van deze beschikbare informatie noemen we denken. Maar is die informatie die wij oprakelen uit ons geheugen dan objectief? Bedenkende dat je hier dus al dingen vergeten bent.

 

Onze hersens zijn opgedeeld in verschillende delen. Grote hersenen die weer bestaan uit: de voorhoofdskwab, zijkwab, slaapkwab en achterhoofdskwab en de kleine hersenen deze delen zijn weer opgebouwd uit stukken. Al deze verschillende delen hebben een eigen taak. Het deel van ons hoofd dat verantwoordelijk is voor het opslaan van herinnering de hippocampus (in de slaapkwab).

 

Maar laat dit deel nu pal naast het deel van de hersenen, genaamd amygdala, liggen. Het deel wat verantwoordelijk is voor emotie. Grof gezegd, je kan geen herinnering maken zonder emotie. We weten allemaal dat emotie niet altijd objectief is.

 

Hoe kunnen we dan verwachten dat ons geheugen dat wel is?